De dagen beginnen weer te lengen en de temperaturen stijgen. En de natuur op het WOT-terrein heeft er dan ook echt zin in gekregen. Ooit in een ver verleden zijn achter op het WOT-terrein door een WOT-lid met zeer groene vingers Narcisbollen gepoot. En wonder boven wonder komen elke lente de Narcissen ze weer boven de grond om ons terrein op te vrolijken.

Sinds een snel experiment met een boormachine, een asynchrone electromotor, een condensator en een lamp was het idee geboren om een generator te bouwen. Het plan was om de 3 kW electromotor te koppelen aan een 3,5 pk Briggs&Stratton benzinemotortje uit een grasmaaier. In twe avonden is een frame inelkaar gezet waar beide motoren op vastgezet kunnen worden. Als overbrenging zijn poelies met een v-snaar gekozen. De electromotor is met draadeinden bevestigd, zodat de mogelijkheid bestaat om de v-snaar te spannen.

Na wat opknapwerk aan de benzinemotor draait de combinatie als een lier. Er treden alleen nog wat trillingen op die veroorzaakt worden door de benzinemotor. Wellicht moet de poelie beter vastgezet worden, of aan dempende ophanging gedacht worden. Hierna is het alleen nog zaak om de condensatoren aan te koppelen zodat er werkelijk vermogen uit het stroomdraadje komt. Binnenkort meer nieuws over het functioneren van de zelfgemaakte agregaat.

De lamp uit de eerste zin heeft overigens geen lang leven gehad. Na een hoog aantal toeren en zeer veel licht voor een 60 Watt peertje gaf hij de geest.

De vakgroep Thermische Werktuigbouwkunde (ThW) van de Universiteit Twente had drie gasfleskarren over. Wij mochten ze gratis meenemen, hier zijn we erg gelukkig mee. Plannen wat er mee te doen waren ook al snel gevonden. Eén zal worden gemodificeerd tot steekwagen en de andere twee zullen waarschijnlijk worden samengevoegd tot een handig karretje. Weer een mooi klus projectje erbij.

Op zondag 23 januari togen Freddy en René naar Utrecht om een touwpomp te plaatsen bij kinderboerderij Nieuw Rotsoord.

De geplaatste pomp is het eerste productieexemplaar van een nieuw ontwerp waar bij de pomp nog maar 1 enkele staander heeft in plaats van een compleet frame. Dit resulteert in een reductie van de materiaalkosten van 20 procent ten opzichte van het klassieke ontwerp, terwijl de bouw ook een stuk eenvoudiger geworden is. De bouw van de pomp was in Enschede al gedaan zodat deze alleen nog op locatie geïnstalleerd hoefde te worden. De pomp is in een betonnen fundering geplaatst naast een geboorde put van ca 6 meter diep.

De bedoeling is dat de vrijwilligers van Rotsoord er zelf een aandrijving op basis van een fiets bij gaan bouwen. Zodra we hier een foto van ontvangen zullen we deze zeker hier plaatsen.

Afgelopen week is het WOT terrein versierd met duizenden LEDjes. Deze zijn behalve energiezuinig ook nog erg sfeervol. Onze Kretamolen is nu prachtig verlicht en aan het hek is een schitterend WOT logo opgehangen.

In Biratnagar, Nepal wordt door studenten van Pulchowk Engineering Campus de WOT 12PU500 windmolen gebouwd. Deze is bestemd voor lokale boeren om hun land te irrigeren. Afgelopen week kwamen Katrin Shrestha uit Nepal en Brecht Mommen van SNV bij de WOT om een video van de projecten in Nepal te tonen. Behalve de windmolen hebben ze ook een hybride zonnedroger ontwikkeld die met een vuurtje bijgestookt kan worden als de zon het laat afweten. Op de website van het Clean Energy and Learning Centre kunnen de projecten bewonderd worden.

Vandaag was de WOT vertegenwoordigd op de Banenmarkt en Carrièredag voor Tropenartsen: Wereldwijd Werkzaam, in het LUMC te Leiden. Aldaar overtuigde WOT-lid Mark Westra de 160 tropenartsen-in-spé ervan dat de T-week, die volgend jaar van 3-9 juli wordt gehouden, een absoluut onmisbare ervaring is. Een groot deel van de tropenartsen kende ons al, en van sommigen had zelfs de vader de T-week al gevolgd, zo’n 30 jaar geleden. Ook waren er een flink aantal ex-T-week deelnemers, waarvan de meeste nu weer in Nederland waren neergestreken.

Donderdagavond konden WOTters hun hart weer ophalen aan de geur van smeltend ijzer en warme schijnsel van roodgloeiend ijzer. Freddy en Menno-Jan gaven een lascursus aan drie studenten. Na een korte uitleg en enkele voorzichtige rupsjes mochten de studenten elk met een lasapparaat aan de gang. Aan de hand van tips en adviezen begonnen ze aan hun eerste lassen. Deze werden met het toenemen van de rook in de werkplaats beter en beter.
Na het aan elkaar bakken van willekeurige stukken ijzer moest er een mooi dobbelsteentje gelast worden. Op het eind van de avond mochten de studenten hun aangeleerde vaardigheden bewijzen door het lassen van een waterdicht bakje. De stand student – bakje werd 1-2: één bakje was perfect waterdicht, twee bakjes lekten uit een minuscuul gaatje in een hoek. Het waterdichte bakje werd na het succesvol doorlopen van de test direct ge-upgrade naar een bierpul door de trotse eigenaar.

Het afgelopen werkweekend hebben we het terrein winterklaar gemaakt. Het komende werkweekend ( 20/21 november) gaan we voornamelijk aan de slag met een aantal experimentele projecten, waar we de afgelopen tijd al hard aan gewerkt hebben . Het is ons gelukt om met zeer goedkope materialen ( PVC en knikkers) een kleine waterram te construeren. Eerste metingen laten zien dat het rendement nog niet erg hoog is. Nu dus de uitdaging om dit te verbeteren. Ben jij slim genoeg om te achterhalen hoe we het rendement kunnen verhogen?
Het tweede project is de kleine windlader. Een kleine elektriciteit genererende windmolen om mobiele telefoons mee op te laden. Deze molen is wederom gemaakt van goedkope materialen, PVC buis en een afgedankte elektromotor uit bijvoorbeeld een inkt jet printer. Hier vormt de laadelektronica de belangrijkste uitdaging. Liefst willen we dat deze gemaakt kan worden met eenvoudig vindbare componenten. Daarnaast willen we er achter komen hoe groot de rotor moet zijn om goed te kunnen laden.
Mocht je geen zin hebben in denkwerk dan zijn er ook nog tal van minder uitdagende klussen.

Afgelopen weekend was het een drukte van belang op het WOT terrein. Ongeveer 15 mensen waren bij elkaar gekomen om te scrapheapen. Dit alles ter ere van het vrijgezellenbestaan van Jos, die vrijdag 12 november gaat trouwen. De opdracht was eenvoudig: bouw een brug met een overspanning van minstens drie meter. De aanvullende eisen waren moeilijker: één man moest de brug kunnen openen, er moest een denkbeeldige huwelijksboot onderdoor kunnen met een oneindige hoogte en Jos moest met een willekeurige campusvrouw droog kunnen oversteken.

Na een tijdje tekenen rende iedereen naar de daarvoor aangerukte container met oud ijzer, die al een paar dagen de oprijlaan naar het mooie WOTterrein blokkeerde. Verwoed werden hier dingen uitgetrokken en al gauw was het terrein om de container gevuld met wc-deuren, bed-onderdelen en boilerelementen. Nadat iedereen de in zijn ogen bruikbare stukken metaal naar zijn groepje had gesleept, werden bruggen uitgelegd van de stukken en bediscussieerd. De onderdelen werden op maat geslepen, gehamerd of verlast, en langzaam begonnen de bruggen vorm te krijgen.

Toen het langzamerhand donker begon te worden en de bruggen een ruwe benadering waren geworden van wat de bedoeling was, werd Jos er in de bakfiets op uitgestuurd om een vrouw zo ver te krijgen met hem over de bouwsels heen te lopen. Hij kwam terug met wel twee vrouwen, die de metalen baksels allebei niet echt leken te vertrouwen. Nadat Jos echter heldhaftig voorgegaan was, stak ook telkens een van zijn tijdelijke vrouwen het drie-metergat over, glijdend over natgeregende wasmachinebeplating, balancerend aan touwen en staalkabels, en springend over gaten die bij twee van de drie bruggen overgebleven waren door een nogal ruime tolerantie der brughelften.

Nadat beide dames de ad-hocjuryplaatsen vervuld hadden, stemden ze beiden tegen het concept met het meeste metaal. De gevaartes met het oranje touw vielen wel erg in de smaak en werden tot winnaar uitgeroepen. Dit tot groot vermaak van bouwers van deze touwbruggen en luide protesten bij de metaalgroep. De eenheid werd echter snel weer hersteld toen alle groepen nodig bleken om de twee meter diepe verankering van de touwbruggen uit de drassige grond te trekken.
Vermoeid maar voldaan, met zwarte handen en vegen op het gezicht, verliet de groep rond half zeven de poorten van de WOT. De container bleef achter met een qua volume gegroeide inhoud. Een geslaagde dag!